Welkom op de site van Evangelie Levensnabij. Waar de werkgroep voor staat lees je in de Visietekst. 

Schrijf je nu in op de electronische nieuwsberichten van EL:

We willen handen en voeten geven aan wat mensen boven zichzelf uittilt in kerk & samenleving en doen dat vanuit de joods-christelijke traditie. De werkgroep Evangelie Levensnabij verzorgt een driemaandelijkse Nieuwsbrief, zet bijbelse leerhuizen op, is uitgever van het contactblad Partenia (over Jaques Gaillot) en organiseert een jaarlijkse Ontmoetingsdag.

De zaak Vangheluwe Roger Vangheluwe heeft verleden vrijdag ontslag genomen als bisschop van Brugge. De reden: jaren geleden heeft hij, naar eigen zeggen, "een jongen uit een bevriende omgeving seksueel misbruikt. Het slachtoffer blijft erdoor getekend". Wat moeten we daarvan denken? Op de allereerste plaats. Kindermisbruik moet altijd en overal afgekeurd, veroordeeld en bestraft worden. Wanneer het gebeurt door verantwoordelijken in de kerk is het des te erger. Omdat het zo flagrant in tegenstelling is met een van de hoogste waarden van het christendom: het respect voor wie klein en zwak zijn. En omdat kerkelijke gezagsdragers ertoe gebonden zijn hiervan het goede voorbeeld te geven. Ten tweede. Dergelijke feiten werden, tot heel recent, toch zo gemakkelijk toegedekt en in de doofpot gestoken. De voornaamste bekommernis was toen om geen schandaal te verwekken. De aandacht voor de slachtoffers was quasi onbestaande. Hoe was dat in godsnaam mogelijk? Johan Bonny, de huidige bisschop van Antwerpen, spreekt in dit verband van "een blinde vlek". Wat veroorzaakte die vlek? Jarenlang verheerlijkte men het instituut kerk. Dit was in principe heilig. Men schreef toen "de Heilige Katholieke Kerk", allemaal met een hoofdletter. En onder die Kerk werden toen op de eerste plaats de paus, de bisschoppen en de priesters verstaan. Pas met het tweede Vaticaans concilie veranderde dat. Althans in theorie. Het concilie leerde: de kerk, dat is op de eerste plaats het volk van God. De kerk zijn wij. Terwijl paus, bisschoppen en priesters in dienst staan van het godsvolk. En dat staat op zijn beurt in dienst van de wereld, van het Godsrijk van liefde, vrede en gerechtigheid. Wat kwam hiervan terecht in de praktijk? Heel wat, maar ook heel wat niet. O.a. het Vaticaan hinkte achterop. De nieuwe visie op de kerk is bij vele machthebbers nog niet doorgedrongen. Ofwel weigerden zij er de consequenties uit te trekken. Het omgaan met misbruiken in de kerk is daarvan een voorbeeld. Bij ernstige misstappen van clerici bleef de voornaamste reactie: "We moeten de vuile was niet buitenhangen. Laten we dat potje gedekt laten, de zaken in der minne regelen." Deze kerkverantwoordelijken bagatelliseren of negeren het lot van de slachtoffers. Wat totaal onevangelisch is. Daardoor komt het bij de buitenwereld over dat het instituut kerk twee maten en twee gewichten hanteert. Streng verontwaardigd bij buitenkerkelijk onrecht. Vergoelijkend en verdoezelend bij binnenkerkelijk onrecht. Op die manier tast de kerk de geloofwaardigheid van haar eigen sociale uitspraken aan. Deze selectieve verontwaardiging is dus in hoofdzaak een gevolg van een slechte kerkleer. De kerk moet er zijn voor de mensen en niet omgekeerd. Ten slotte toch ook een hoopvolle bedenking. De recente golf van schandalen verhindert dat deze struisvogelpolitiek nog verder wordt beoefend. Eindelijk wordt aan de slachtoffers recht gedaan. Deze klok kan niet meer teruggezet worden. Maar mag het ook iets meer zijn? Met name dat de kerk nu eindelijk de serieuze hervormingen doorvoert, die het concilie van 45 jaar geleden in het vooruitzicht had gesteld. Een kerk waarin vrouwen en mannen, gehuwden en ongehuwden samen verantwoordelijkheid delen. En die niet langer bezorgd is om haar eigen prestige, maar om het welzijn van de mensen, het meest van al om dat van de kleinsten en zwaksten. De werkgroep Evangelie Levensnabij